Dagboek van een Budgetcoach – Yes I do

budgetcoaching bruidspaar

Hij heeft al de nodige hobbels genomen voor hij mij belt. Langzaam aan was bij zijn werkgever een beeld ontstaan van afglijden. Ze waren bezorgd geworden en het was hen duidelijk dat hij samen met zijn grote liefde tegen een berg aan keek. Maar eigenlijk keek hij de laatste maanden vooral weg van die berg. Met haar Engelse achtergrond was die berg, want in het Nederlands geschreven, nog wat lastiger te bevatten.

Wanneer we voor de eerste keer samenzitten overheerst het gevoel van schaamte. Dat dit heeft kunnen gebeuren. En zoals dat wel vaker gaat bij schulden, ze worden in een schrikbarend tempo hoger wanneer je er geen oplossing voor weet.

Ik moet eerst een horde nemen merk ik, mijn voorganger had hen beiden schrik aangejaagd met een vrij negatieve houding. Oordelend en hard had hij de situatie eerder erger dan beter gemaakt omdat mijn cliënten verder in hun schulp waren gekropen. Oplossingen bleven uit en enveloppen werden niet meer geopend. Ze verliezen hun huis in Eindhoven en het wordt met een flinke restschuld verkocht. Ze kunnen gelukkig via vrienden een piepklein appartementje krijgen buiten het centrum.

We inventariseren hoe ze er nu eigenlijk voor staan. Deze lieve en bescheiden mensen hadden echt niet veel langer moeten wachten met het inschakelen van hulp. We maken samen een strijdplan en ik zie een nieuw vertrouwen en vooral nieuwe hoop ontstaan. Het wegwerken van de achterstanden nemen we voor lief, we zien het als een tijdelijke vaste last. En ze laten zien dat ze het samen kunnen! In de maanden daarna ontstaan nieuwe toekomstdromen en durven ze weer hardop na te denken over hun diepste wensen voor hun toekomst samen.

Ik steun ze door ze te inspireren wanneer het diepste punt wordt bereikt. Ik ben me er van bewust wat het voor hen moet betekenen om die ene maand bijna alleen maar uit de keukenkastjes te kunnen eten. Ze zijn samen sterk.

De maand gaat voorbij en de weg omhoog wordt echt ingezet. Zij vindt een nieuwe baan en is gelukkig in haar werk. Deze baan betaalt beter en we maken een begin met de vier spaarrekeningen die hun financiële toekomst gaan ondersteunen. En er komt er eentje bij, want bij hun diepste wensen hoort ook een bruiloft. We kijken samen naar hun wensen en de opluchting is voelbaar wanneer ze beseffen op welk moment in de toekomst die bruiloft gepland kan gaan worden. Ze zijn allebei zichtbaar ontroerd.
De kracht van een meerjarenplan geeft richting aan hun leven, hun hoop en alles wat ze voor de toekomst wensen. Ze zijn door een diep dal gegaan. Maar ze weten als geen ander wat hen samen houdt en sterk maakt.

 

Dagboek van een budgetcoach – een dappere beslissing

Dagboek van een budgetcoach - een dappere beslissing

Ik krijg koffie in de huiskamer en zijn ogen kijken mij aan. De sfeer is ongemakkelijk. Hij is hier duidelijk om zijn belang veilig te stellen.
Zij gaat ook zitten. Ze heeft mij kort daarvoor gebeld voor een afspraak. En ik weet, dit gaat helemaal niet over budgetcoaching. Dit gaat over zelfrespect.

Haar hoofd heeft al een beslissing genomen. Maar haar hart – bang voor eenzaamheid- doet nog niet mee. Hij zit tegenover haar en peilt haar gedachten. Hij kan er de woorden niet aan geven, maar hij weet het.

Met hem in de buurt kan ik de olifant in de kamer niet bespreken. Ik besluit me op de cijfers te gooien. Al gauw hebben we het over huur en over verzekeringen en wat ik hoop gebeurt; hij vertrekt. Maar eerst kijkt hij me nog even indringend aan. Hij zoekt naar woorden, hij wil zijn ontevredenheid over mijn aanwezigheid duidelijk maken maar hij slikt ze weer in.

Ik haal even opgelucht adem. Zij ook, maar ze kijkt me bedrukt aan. Ik stel haar de echte vraag: “wanneer is voor jou deze coaching gelukt? Wat hoop je te bereiken?”. Ik laat bewust het woord “budget” achterwege. De woorden komen bedachtzaam. Ze zoekt een steun in de rug om de onvermijdelijke beslissingen te nemen. Omdat ze ziet, dat ze zo niet verder kan. Haar spaargeld is als sneeuw voor de zon verdwenen. Ze heeft onlangs onder druk van hem haar handtekening gezet onder een lening. Op haar naam. Zodat ze “samen kunnen genieten”. Maar ze geniet niet.

We gaan aan de slag. En eigenlijk hoef ik deze keer niet zoveel te doen; omdat ze zelf een omslag wil maken, omdat ze zichzelf toestaat om een nieuwe keuze te maken. Blijkbaar was ik alleen maar het laatste kleine zetje dat ze nodig had. Maar ik zie wel een hele dappere vrouw die in de spiegel durft te kijken en voor zichzelf geen gemakkelijke keuze maakt. Een wijze vrouw vertelde mij ooit “waar het schuurt, kan het gaan glanzen”. En dat is precies wat er gebeurt. Het schuurt, het is niet gemakkelijk maar ze doet het. 

Een paar weken later al is het onvermijdelijke gebeurd. Zoveel nieuwe weerstand was niet zo leuk meer voor hem. Zij is een ervaring rijker. Met dat spaargeld komt het wel weer goed.