Dagboek van een Budgetcoach – Yes I do

budgetcoaching bruidspaar

Hij heeft al de nodige hobbels genomen voor hij mij belt. Langzaam aan was bij zijn werkgever een beeld ontstaan van afglijden. Ze waren bezorgd geworden en het was hen duidelijk dat hij samen met zijn grote liefde tegen een berg aan keek. Maar eigenlijk keek hij de laatste maanden vooral weg van die berg. Met haar Engelse achtergrond was die berg, want in het Nederlands geschreven, nog wat lastiger te bevatten.

Wanneer we voor de eerste keer samenzitten overheerst het gevoel van schaamte. Dat dit heeft kunnen gebeuren. En zoals dat wel vaker gaat bij schulden, ze worden in een schrikbarend tempo hoger wanneer je er geen oplossing voor weet.

Ik moet eerst een horde nemen merk ik, mijn voorganger had hen beiden schrik aangejaagd met een vrij negatieve houding. Oordelend en hard had hij de situatie eerder erger dan beter gemaakt omdat mijn cliënten verder in hun schulp waren gekropen. Oplossingen bleven uit en enveloppen werden niet meer geopend. Ze verliezen hun huis in Eindhoven en het wordt met een flinke restschuld verkocht. Ze kunnen gelukkig via vrienden een piepklein appartementje krijgen buiten het centrum.

We inventariseren hoe ze er nu eigenlijk voor staan. Deze lieve en bescheiden mensen hadden echt niet veel langer moeten wachten met het inschakelen van hulp. We maken samen een strijdplan en ik zie een nieuw vertrouwen en vooral nieuwe hoop ontstaan. Het wegwerken van de achterstanden nemen we voor lief, we zien het als een tijdelijke vaste last. En ze laten zien dat ze het samen kunnen! In de maanden daarna ontstaan nieuwe toekomstdromen en durven ze weer hardop na te denken over hun diepste wensen voor hun toekomst samen.

Ik steun ze door ze te inspireren wanneer het diepste punt wordt bereikt. Ik ben me er van bewust wat het voor hen moet betekenen om die ene maand bijna alleen maar uit de keukenkastjes te kunnen eten. Ze zijn samen sterk.

De maand gaat voorbij en de weg omhoog wordt echt ingezet. Zij vindt een nieuwe baan en is gelukkig in haar werk. Deze baan betaalt beter en we maken een begin met de vier spaarrekeningen die hun financiële toekomst gaan ondersteunen. En er komt er eentje bij, want bij hun diepste wensen hoort ook een bruiloft. We kijken samen naar hun wensen en de opluchting is voelbaar wanneer ze beseffen op welk moment in de toekomst die bruiloft gepland kan gaan worden. Ze zijn allebei zichtbaar ontroerd.
De kracht van een meerjarenplan geeft richting aan hun leven, hun hoop en alles wat ze voor de toekomst wensen. Ze zijn door een diep dal gegaan. Maar ze weten als geen ander wat hen samen houdt en sterk maakt.

 

Dagboek van een budgetcoach – Reebruine ogen

Blog - Reebruine ogen

Het is de eerste keer dat we elkaar ontmoeten. Twee prachtige reebruine ogen horen bij een jonge hippe meid die in de deuropening staat.
Haar stem is redelijk hard.
Onzekerheid, flitst het door me heen en dat blijkt in de latere gesprekken ook te kloppen. Met het vertrouwen dat razendsnel groeit normaliseert haar stem en ze is ontwapenend eerlijk. Naar mij en naar zichzelf.

Met het inzicht dat ontstaat is er ook verwondering over het oude gedrag. Dit ontnuchterende moment zorgt ook meteen voor een andere energie. Verstoppen kan niet meer en haar financiële volwassenheid ontstaat voor mijn ogen, daar op dat moment. Dit zijn bijzondere en kostbare momenten en ik ben dankbaar dat ik hier getuige van mag zijn.

Haar baas is een goeierd. In het team wordt hard gewerkt en hij snapt dat ze dit steuntje in de rug nu nodig heeft. Hij staat voor zijn mensen en dit draagvlak is zo belangrijk voor het hele persoonlijke proces waar ze, samen met mij, induikt.

En ze wordt sterker. Haar toekomst wordt letterlijk anders vormgegeven. We praten over haar toekomstdromen en haar passies. Ze kan de wereld aan en is ambitieus. Het stroomlijnen van haar financiën geeft haar rust en kracht. Ik denk dat de wereld nog veel van haar gaat horen.

Dagboek van een budgetcoach – Geld bestellen

Geld bestellen

Haar hand trilt een beetje. Ze is al wat ouder, deze dame. We zitten aan tafel en kijken naar de papieren. Ze heeft een staatje voor mij gemaakt met daar op haar uitgaven. Althans, ze heeft zo goed mogelijk geprobeerd om het op te schrijven. Terwijl we praten merken we dat er een paar dingen vergeten zijn.

Wat haar huishoudboekje betreft; tot nu toe ging het altijd redelijk tot soms even wat minder redelijk. Ze vertelt me dat er best wel eens wat moeilijke momenten zijn en dat ze dan geld moet lenen. Niet bij de bank. Die willen haar geen persoonlijke lening geven. Nee, ze gaat naar een groot en landelijk postorderbedrijf. Daar kan ze geld bestellen. Maar de bedragen die ze per maand moet betalen zijn best hoog, had ze gemerkt. Hoger dan ze had gedacht en eigenlijk is het best lastig op te brengen allemaal. Ze merkt dat ze gaten met gaten begint te vullen. Van haar broer heeft ze met kerst vorig jaar ook geld geleend. En hij vraagt haar nu om het terug te betalen. Ze weet dat ze dat geld niet heeft en ze wil van mij weten of het verstandig is om weer naar het postorderbedrijf te gaan om de lening te verhogen. Ze wil geen wig tussen de familie drijven door haar geldzorgen.

Ze vertelt me dat ze tot nu toe niet één, maar een regiment aan beschermengeltjes heeft gehad. Zoveel is er gebeurd in de afgelopen jaren. Ze hadden waarschijnlijk een continurooster gemaakt, met ploegendienst. Maar waarschijnlijk lopen er nu een paar beschermengeltjes tegen een burn out aan, want de laatste tijd loopt alles minder lekker. De rek is er uit. En dat postorderbedrijf zit haar niet lekker.

Ik zie het aan haar ogen. De zorgen staan in de lijnen in haar gezicht. Ze wil zich zo graag gewoon kunnen ontspannen.

Ik kijk naar het staatje op tafel. Er staan een paar dingen op die meteen mijn aandacht trekken. Vijfenveertig euro per maand aan loterijen. Ik wil een reactie ontlokken en pak een pen en streep de bedragen door. Ze reageert meteen. “Ja, dat weet ik wel, maar als ik nou wel win dan ben ik uit de zorgen.”

Ik pak de maandbedragen er even bij die naar het postorderbedrijf gaan. En ik laat haar zien hoeveel rente ze betaalt, per maand en per jaar. Het postorderbedrijf rekent de maximale jaarlijks toegestane rente; 14%. We rekenen samen uit hoé lang ze moet afbetalen wanneer ze zich precies aan het schema houdt. Dus wanneer ze niet meer betaalt dan strikt noodzakelijk is aan rente en aflossing. Ze schrikt daar van. Dat was echt veel langer dan ze zich had gerealiseerd.

Ik vertel haar dat ze zich niet aan de ondergrens van dat schema hoeft te houden, dus dat ze gewoon meer mag aflossen als dat kan. Dat wist ze niet en ze had ook geen idee hoe dat dan moet. We lopen haar staatje verder langs en bespreken nog een aantal dingen. Ze ziet dat ze, door andere keuzes te maken, geld kan vrijmaken.

We gaan aan de slag. Ik praat met haar over alles wat ze belangrijk vindt en waar ze blij van wordt. Dat is het uitgangspunt van mijn budgetcoaching. Ze vertelt me over haar hobby’s, haar kleinkinderen en haar hondje.

Als ik weg ga geef ik haar huiswerk voor de volgende keer. Daar moet ze om lachen.

We zijn twee afspraken verder. Ze kijkt een stuk vrolijker uit haar ogen nu. We hebben de toeslagen veranderd, ze had recht op een grotere tegemoetkoming dan ze had gedacht. Ze heeft een plan nu en ze droomt hardop van een vakantie. De zon schijnt naar binnen en haar hondje kruipt heel tevreden op haar schoot. We zijn nog niet klaar, maar ze komt er wel.